May 2009

Pahiram na Kaligayahan. Salamat kay Kuya Manny Pacquiao. Pinahiram niya ang mga Pinoy ng kahit ilang sandali ng kaligayahan dahil sa kanyang pagwawagi laban kay Ricky Hatton noong Linggo, ika-3 ng Mayo 2009. Ipinatikim niya muli ang saya, kagaya ng sa Edsa 1 noong 1986. Saya na dulot ng pagkakaisa. Dahil sa pambansang kamao merong mga MNLF noong ika-3 ng Mayo na nakipanood sa "pay per view" sa loob ng kubol ng mga Marines. Walang naganap na krimen sa mga oras na yaon sa buong kapuluan. Naging isa itong injection ng pag-asa at self-esteem sa pagiging Pinoy. Sa tingin ko, ang ipinagbunyi ng mga Pinoy ay hindi lang ang pagkapanalo ni Kuya Manny kundi ang kanyang pagiging maginoo, maka-Diyos at mababang-loob sa kabila ng kanyang pagiging kampeon. Syanga naman. An Inconvenient Truth. Sinabi ni Al Gore: Ilagay mo ang palaka sa isang palayok ng kumukulong tubig at maglululundag ito nang katakut-takot para makatakas. Ilagay mo naman ang pareho ding palaka sa isang pitsel ng tubig. Dahan-dahan mo itong pakuluan. Mananatiling "sitting pretty" ang palaka hanggang sa ito ay maging exquisite na frog's legs. Dahil dito, sinabi ng isang kolumnista ng Philippine Daily Inquirer: "Kung paano unti-unting nawawasak ang kapaligiran sa ating planeta, ganito rin ang nangyayaring pagwasak sa ating bansa sa pamamagitan ng politika. Subukan mong ideklara ng Pangulo ang Martial Law at napakaraming Pinoy ang maglululundag nang katakut-takot sa galit! Pero walang Pinoy na magpoprotesta kung ang magiging style ng pagsira ng bansa ay sa pamamagitan ng pagpapatalsik ng mga elementong mabuti at pag-upa sa serbisyo ng mga bugok na itlog na magpapaganap ng disenyong inakda ng "panginoon ng kadiliman". Parurusahan niya ang mga desenteng tao sa isang banda at papabuyaan naman niya ang mga bulok sa kabilang banda. Hindi natin mapapansin na tayo pala ay isa nang frog's legs". Dahil rin dito, hindi kataka-taka na makapagbiro ang marami at sabihing ang isa pang kahulugan ng PMA ay "Philippine Malacañang Academy". "Very inconvenient truth to hear." Syanga naman. Guilty for not using common sense. Maraming nakikiusap kay Kuya Pacman (Manny Pacquiao) na huwag nang pasukin ang politika. Pakiusap ito na may halong matibay na malasakit. Hindi nila maatim na ang "bayaning" kanilang ipinagbubunyi ngayon ay kanilang isusumpa bukas. Pakiusap ito na nagbababala sa kanya. Hindi nila maatim at malubos maisip na balang araw, kung hindi siya magiging maingat sa mga jabs, left hook, right hook at uppercut ng mga bad eggs sa politika, pwede siyang maakusahan ng "guilty by association" o ng "guilty for not using common sense". Syanga naman. Bravo, Mary Ann Glendon! Isa siyang katolikang Professor sa Harvard. Mas naging tanyag ang pangalan niya nang pamunuan niya ang delegasyon ng Holy See sa 1995 World Conference on Women sa Beijing - tungkol sa pagtatanggol sa dignidad at karapatan ng mga kababaihan. Napaka-makasaysayan ang conference na ito dahil dito, sa pamumuno ng Holy See, nahadlangan ang maitim na balak ng maraming bansa, international agencies, mga organisasyon at pharmaceutical companies na isama sa "reproductive health" ang abortion. At hanggang ngayon ay hindi pa nababago ang pagkaunawang ito. Nang lumaon, noong 2004, si Mary Ann Glendon, kahit hindi isang Obispo, ay ginawa ng Vatican na maging Presidente ng Pontifical Academy of Sciences. Sinabi ni Glendon, "Kalungkot-lungkot na ilang beses nang nangyari na ginamit lang ang relihiyon sa mundo ng politika". Idinugtong pa niya, "Kaya naman, ang dahilan kung bakit hindi magkasundo ang iba't-ibang relihiyon ay sapagkat ang diyalogo ay nilalahukan ng mga tao na ang buhay ay hindi naman talaga naka-ugat sa kanilang pananampalataya." Kinailangang bitiwan ni Gng. Glendon ang posisyong ito noong 29 Pebrero 2008 pagkalipas ng ilang taon dahil tinawag naman siya ni Pangulong Bush na maging Ambassador ng Estados Unidos para sa Holy See. Ang problema ay ito: Kamakailan, inimbitahan si Presidente Obama ng sikat na pamantasang Notre Dame, sa ilalim ng pangangalaga ng Holy Cross Fathers, para magsalita sa kanilang Commencement Exercises sa ika-17 ng Mayo 2009. Ang tradisyonal na pinapapagsalita rito ay yaong mga personalidad na nagpakita ng gilas at giting bilang mga katoliko. Higit pa rito, kasali sa programa na bigyan si Obama ng honorary degree ng Notre Dame. Naging controversial ito dahil simula nang umupo si Presidente Obama ay marami na siyang mga inaprubahang bills na laban sa buhay ng tao gaya ng abortion at embryonic stem cell research. Sa katunayan, 46 na Obispo ng Tate ang nagprotesta laban sa pag-aanyayang ito ni Fr. Jenkins, pangulo ng pamantasan, kay Pres. Obama. Kaso, inimbitahan rin si Mary Ann Glendon na tumanggap ng "Laetare Medal" sa nasabing commencement exercises. Ito ang pinakamataas na award para sa isang katoliko na ibinibigay ng pamantasan simula pa nang 1883. Ang nakaukit sa medalya ay ito: "Truth is mighty, and it shall prevail". Bilang katugunan, tinanggihan ni Mary Ann Glendon ang nasabing medalya. Subukan ninyong tunghayan sa "Zenit" o sa "Google" ang sulat ni Ms. Glendon kay Fr. Jenkins. Masasabi ninyong, "Bravo! Bravo! Bagay na bagay sa iyo ang pangalang 'Mary Ann'! Buwan pa naman ng Mayo, buwan ni Maria, nang mangyari itong pagsaksi mo sa katotohanan." Syanga naman. Pagdalaw ni Pope Benedict sa Holy Land . Ito ay mula ika-8 hanggang sa ika-15 ng buwang ito ng Mayo. Sa loob ng walong araw dadaan siya sa Jordan, Bethlehem , Jerusalem at Palestinian Territories para bisitahin lalo't higit ang mga Kristiyano doon na dahil sa krisis ng kapayapaan at dialogo ay unti-unti nang nagsisilikas (exodus). Wika nga ng yumaong Papa Paulo VI, "Kung mauubos ang mga Kristyano roon, manganganib na ang lahat ng ito ay magmimistulang isa na lang museum." Inaasahan din na bibigyan ng pansin ng Papa ang memorya ng holocaust (organisadong pagpaslang sa mga Hudiyo). Ipapaala-ala rin ng Papa na ang solusyon sa suliranin sa lupa, tubig at sa mga lugal na banal ay hindi sa pamamagitan ng dahas at terorismo kundi sa daan ng diyalogo, kapayapaan, pag-asa at pagtitiwala sa isa't-isa. Napakahalaga ng mga solusyong ito dahil sa mga taong nagkakaunawaan at nagmamalasakit sa isa't-isa, di mangyayari na ang interview sa Papa ay lagi na lang taken out of context. Syanga naman.

Syanga Naman, May 2008

Kakaiba at bukod-tanging "paboritismo". Akala ba ninyo ay tinawag ni Yahweh si Abraham dahil siya ang pinakamagaling sa lahat ng tao sa daigdig o dahil paborito siya ng Diyos? Sa tingin ko, ang tanging dahilan kaya napili si Abraham ay dahil ginagawa siyang daan ni Yahweh para mabendisyunan at mailigtas ang sangkatauhan. Sa kanyang lahi mag-uugat ang Tagapagligtas, ang bagong Adan. Ganyan din ang dahilan kung bakit napili ang Israel bilang Bayan ng Diyos. Kapag pumipili ang Diyos, hindi ito para sa kapakanan lang ng tinawag at pinili kundi para maipamahagi ng Diyos sa pamamagitan nila ang walang hanggan at walang umay niyang pagmamahal. Dahil dito, ang bokasyon ay biyaya o regalo. Pero hindi ito isang ari-ariang personal (personal property). Syanga naman.

Ang "orig" na Nobena. Minsan ay nilapitan ako ng isang butihing manang na wari ko ba'y litung-lito. Itinanong niya kung bakit sa kanyang parokya ay may nobena para sa Pagbaba ng Espiritu Santo (Pentecost). Ang alam daw niya ay para lang sa mga Santo at sa Mahal na Birhen ang nobena. Nagliwanag ang mga mata niya nang sagutin ko siya na sa katunayan iyon nga mismong paghihintay sa Espiritu Santo ang unang nobena. Nang muling mabuhay ang Panginoon, pinagbilinan niya si Maria Magdalena na sabihin sa mga Alagad na manatili sa Jerusalem para manalangin at maghintay. Ang paghihintay ng mga Alagad doon sa pinagdausan ng Huling Hapunan (senakulo) kasama ang Mahal na Birheng Maria ang kauna-unahang nobena. Iyon din ang dahilan kung bakit sa ibang bansa, idinadaos ang Pag-Akyat ni Jesus sa langit sa araw ng Hwebes. May pagitan itong siyam na araw, bilang ng nobenaryo, bago dumatal ang Pagbaba ng Espiritu Santo. Tapos, idinagdag ko sa paliwanag sa butihing manang na dapat ituwid natin ang medyo napalihis nating diwa kung bakit tayo nagnonobena. Kasi, sa orihinal na nobena, pinapaghintay ni Jesus ang mga Alagad sa Tagapatnubay (Espiritu Santo) hindi sa materyal na swerte. Pinapagdasal niya sila upang lukuban sila ng kapayapaan, ng ibayong mapagmahal na kagitingan, ng Easter Joy, ng kakayanang maunawaan ang kalooban ng Diyos, atbp. Syanga Naman.

Night market sa Lipa. Maganda itong karanasan namin dito sa Lipa tungkol sa night market. Para mabigyan ng pagkakataon ang mga walang pwesto sa palengke na makapagtinda ng mga kakanin, gulay, pang-ulam, minatamis at prutas, pinahintulutan sila ni Mayor Gozos na makapagtinda sa gitna ng P.Torres St. Malapit ito sa palengke at malapit din sa Cathedral. Dahil dito, ang mga galing opisina o mga college students na walang oras makapagluluto ay doon na mismo namimili ng mga murang hapunan na native na native. Ginagawa ito gabi-gabi at lagi itong dinudumog ng mga tao. Parang night market ng Hong Kong ang dating. Kawawa nga lang ang mga tindera at tindero kapag napapagtripan sila ng malakas na ulan. Pero super at da bes ang night market lalo na noong Simbang Gabi. Kung sa McDo at iba pang fastfoods ay masaya ang pinoy dahil nakakain na sila nang mura na feeling rich pa sila, dito naman sa night market ay masaya din ang mga taga-Lipa dahil feeling busog na busog ka na, may dagdag pa itong feeling na nakatulong ka pa sa mga bayani mong kababayan na mas nanaising kumita nang pakaunti kaunti para maigapang ang kanilang mga anak. Nakatulong ka na bilang mamimili, nakamura ka pa. Syanga naman.

Napipintong tag-ulan. Ngayong halos nasa kalagitnaan na muli tayo ng Mayo, darating na naman ang tag-ulan. Kapag umuulan, kahit mag-brown out ay hindi na parang nakakapugto ng hininga dahil sa init ng panahon. Alam nyo, miss na miss ko na ang tag-ulan. Noong ako ay nasa abroad, marami akong naaala-ala kapag umuulan, lalo na tungkol sa elementary schooldays ko: miss ko yung tunog ng malakas na ulan sa aming bubong na yero nang hindi pa uso ang kisame; miss ko yung sarap mamaluktot sa banig kung rumaragasa ang bisitang ulan sa gabi; yung sarap maglaro sa ulan, magtampisaw sa baha kung dumarating naman ito kung araw; yung bagsak ng ulan sa tuktok ng aming ulo kapag tumatapat kami noon sa alulod; yung pamamahaw kahit ng kanin lang at asukal pagkatapos makapag-enjoy sa biyaya ni Brother Ulan. Ngayong malapit na akong mag-53, at andito na ako sa RP, merong kakaiba namang "ulan" akong namimiss: ang "pag-ulan" ng mga lingkod-bayan at mga mamamayan na nagmamalasakit at nagsasabi at gumagawa ng totoo. Syanga naman.

Alamat ng GDP. Balik tayo sa pangangarap ko sa mga tunay na lingkod bayan: Tulad niyan, malimit kong mapakinggan yung argumento na "hindi talaga tayo naghihirap sa RP dahil nitong nakaraang 2007 ay nakamtan natin ang 7.3 per cent growth ng ating GDP (Gross Domestic Product)." Sa isinulat ni dating Ambassador Roy Seneres sa Inquirer, 12 May 2008, ang GDP, sa simpleng pananalita ayon sa kanya, ay ang dami ng goods at services na binili at napakinabangan natin dito sa ating bansa. Mula ito sa sabon hanggang appliances at luxuries na nabili natin. Mula ito sa services mula LRT hanggang call centers, etc.

Papaano bang hindi lalaki ang ating GDP eh nag-national election tayo nang Mayo at nag-barangay election tayo noong Disyembre 2007, pagpapatuloy ni Amb. Seneres. Bilangin na lamang nyo ang mga kandidatong senador, congressmen, governors, mayors, barangay chairmen, etc. na nangailangang bumili ng mga regalo para sa matinding pangangailangan ng kanilang minamahal na mga supporters. Bukod pa ito sa dami ng pinamili ng mga pamilya ng ating mga bayaning OFWs na nagsu-supply sa ating bansa ng $18 billion. At syempre namili rin ang mga kagawad ng mga militar at mga empleyado ng pamahalaan na nagsikap nang husay na sa accounting ay walang bahaging bubukol. Pero ang problema, ang lahat ng kagastusang ito para sa goods at services ay hindi yaong mga industriya at investments na sustainable na magbibigay ng employment sa dami ng ating mga jobless na tapos ng college na halos isang kahig isang tuka na rin. At mas kawawa yung mga hindi nagtapos at walang koneksyon. "Tatlong kahig na sila, wala pa ring matuka". Sana umulan ng 7.3 per cent growth ng GDP na dumadaloy lalo na sa mga kababayan nating pilit na nagsisikap. Syanga naman.

Mapalad na magtitinda ng sampaguita. Kahit noong Abril pa ay marami nang batang nagbabakasyon ang nagtitinda ng sampaguita dito sa may simbahan. Isang araw, sinubukan ko silang kausapin. Tinuruan ko sila ng isang trick para mabilhan sila ng mga tao. Sabi ko, "Kahit alas dos na ng hapon at nag-aalok kayo sa mga dumadaan sa patio ng simbahan, sabihin ninyo na 'Bossing/Miss, bili na naman po kayo. Bwena mano po lang ito. Sige na naman po'." Alam po ninyo ginimbal po ako ng batang si Pedro, isa sa apat na magsasampaguita na kaharap ko noon. Sinabi niya na may halong lungkot na hindi niya ito magagawa dahil isa itong pagsisinungaling. Napaisip ako. Medyo napahiya rin. Tama nga pala yung sabi ng Panginoong Jesukristo na "mapapalad ang mga bata". Syanga naman.